Een woning in Amsterdam: alles eruit, alles nieuw erin

Verteld door Eline Klaver

Een werkbon die leest als een plattegrond

Ik lees veel werkbonnen. Deze vond ik mooi. Hij begint niet met een datum of een bedrag. Hij begint met de verdiepingen. Buiten. Begane grond. Eerste. Tweede. En dan de kelder, die op de bon gewoon min één heet.

Onder elke verdieping staat een rijtje. Een eettafellamp met een dimmer. Een ledstrip in de hal bij de voordeur. Een tablet in de wand. Een contactdoos naast een bed. Een sensor in de kelderberging. Geen regel lijkt op de vorige.

Zo ziet een renovatie als deze eruit. Alles was eruit gehaald en alles moest er nieuw in. Dat gaat niet in één keer. Het gaat kamer voor kamer, terwijl de kastenbouwers en de loodgieter ook nog in huis zijn.

Waarom staat er zo vaak traceren?

Op de bon kwam één woord steeds terug: traceren. De spots op de overloop: traceren waar de kabel binnenkomt. De kastenkamer: traceren welke voedingen er lopen en wat daarmee moet. De slaapkamer in de kelder. De contactdozen in de tv-kamer.

Traceren is uitzoeken waar een kabel vandaan komt en waar hij naartoe gaat. Klinkt simpel. Dat is het niet, in een huis waar nieuwe wanden staan en eerder al anderen hebben gewerkt. Je meet, je volgt, je maakt een doos open en kijkt. Pas als je weet wat er ligt, kun je beslissen wat ermee moet.

Dit is het deel van het vak dat niemand ziet. Het levert geen mooie foto op. Maar zonder dit werk hangt die eettafellamp straks wel, en weet niemand welke schakelaar hem aanzet.

Elke dag een ander vak

Neem één dag uit dit project, eind september. Bij de televisie een switch voor het netwerk geplaatst. Een lamp boven het aanrecht. Een lasdoos aan de zijkant van de keuken, alvast voor de buitenverlichting. Een tweede dimmer bij de entree. Drie schakelaars en een contactdoos gerepareerd. Stroom naar een kast in de slaapkamer. De buitenlampen aangesloten. En twee gongs voor de deurbel.

Dat is elektra, netwerk en een stuk beveiliging op één dag. Door dezelfde mensen. Wat heeft de bewoner daaraan? Eén aanspreekpunt in plaats van vier. En wat vraagt het van ons? Dat een monteur hier breed kijkt, want een kabel voor een lamp en een kabel voor het netwerk lopen soms door dezelfde wand.

Als het plafond er nog niet is

Bij een verbouwing loopt het nooit in de volgorde die je zou willen. Dat hoort erbij.

De badkamer had nog geen plafond. Een deel van het werk kon daar dus niet af. Die punten staan op de bon onder ‘resterend’, zodat niemand ze vergeet.

De lampjes voor de eettafellamp waren er nog niet. Die ging de bewoner zelf regelen. Wij hebben de lamp opgehangen, op de dimmer aangesloten en getest. Straks is het alleen nog indraaien.

Bij de entree hadden de kastenbouwers het gat voor een schakelaar al geboord. Wij zetten er een inbouwdoos in en plaatsten een extra Zigbee-dimmer. Nu bedien je het licht daar vanaf twee kanten.

En toen er bij de televisie een switch nodig was, kwam die uit de eigen voorraad van onze monteur. Niet wachten op een bestelling. Gewoon door.

Meedenken zit in de kleine dingen

Meedenken klinkt groot. In dit huis zat het vooral in details.

Op het toilet boven hangt een sensor. Die zet de twee wandlampjes aan en schakelt de afzuiging mee. Eén handeling minder, en de afzuiging staat nooit meer voor niets aan.

In de kelderberging komt een bewegingssensor. Dan zoek je daar niet in het donker naar een schakelaar, met je handen vol.

Op meer dan één verdieping komt een tablet in de wand, met een inbouwvoeding erachter. Geen snoer langs de muur. Geen stekker die eruit valt.

De buitenlampen op het balkon zitten op een Zigbee-dimmer, uit het zicht boven in een kast in de gang. In beide badkamers zit de thermostaat naast de contactdoos in één raamwerk. En in de meterkast hebben we onderin een dubbele contactdoos gezet, voor twee apparaten. Dat stond nergens op tekening. De bewoner vroeg erom, en het was gewoon handig.

En dan de kelder

In de kelder zitten een speelkamer en een tv-kamer. De wandlampen kwamen daar samen met de spotjes op één centraaldoos. Bij de bank kwam een dubbele contactdoos. De televisie is aangesloten, bijgewerkt en ingesteld.

Voor de wifi beneden hebben we een extra netwerkkabel getrokken. Van de patchkast, via de kast van de warmwaterpomp, naar boven het plafond van de hal. Daar zit het access point. Op de begane grond komen zes van die kabels samen op het patchpaneel, met keystones en korte patchkabels naar de switch.

Wat nog komt? Speakers in de kastenkamer. De aansluiting voor de tv en een bedrade brandmelder in de grote slaapkamer. Ook die staan op de lijst.

Wat ik hiervan meeneem

Een renovatie als deze is geen lijst die je in één keer afwerkt. Het is een lijst die meebeweegt.

Wat goed werkte: per verdieping noteren, en wat open blijft meteen opschrijven onder ‘resterend’. Dan weet de volgende monteur precies waar hij verder moet.

Wat lastig blijft: je bent afhankelijk van anderen in huis. Geen plafond betekent niet afmonteren. Dat plan je niet weg. Wel kun je zorgen dat het daarna in één bezoek klaar is.

En misschien het belangrijkste. De bewoner hoeft niet te weten wat traceren is. Die wil het licht aandoen en dat het werkt.